Cumartesi, Emir ve İrem’in doğumgününe gittim.
Nehirle benim doğum günümü kutladığım "Portakal Parti Evi” ndeydi doğumgünleri. Yine ikramlar ve ev sahibelerimizin güleryüzü, ilgisi inanılmazdı. Bizi unutmamışlar :)
Nehirle benim doğum günümü kutladığım "Portakal Parti Evi” ndeydi doğumgünleri. Yine ikramlar ve ev sahibelerimizin güleryüzü, ilgisi inanılmazdı. Bizi unutmamışlar :)
Geçen sefer keşfettiğim oyuncaklara yenilerini ekledim. 
Kimi zaman bir asker oldum. 
Kimi zaman bir şövalye. 
Kimi zaman aldım elime gitarı şenlendirdim ortalığı.
Yeni arkadaşlar bana özel ilgi gösterdiler. 
İrem ve Emir pastalarının mumlarını üflerlerken maytapı tutmaya çalışıp elimi yakmama rağmen neşemden birşey kaybetmeden oynamaya devam ettim. 
Nehir incik boncukları görünce dayanamıyıp hepsini takmak istedi. 
Uraslara beraber ona yadım edelim dedik. 
Bir ara baktım Uras Nehir’e sarılıyor.... “hoopp ne oluyoruz” dedim, kaldırdım yumruğumu. 
Uras hemen yanıma geldi “abi, ayıp oluyor ama” deyip sarılıp öptü de barıştık. Pazar Yiğit Can ile beraberdik.
Evin altını üstüne getirdik. 
Sonra oturup hepberaber keyifli bir akşam yemeği yedik.Haftasonlarını ve arkadaşlarımla olmayı çok seviyorum.
Yüzümde hep böyle bir gülümseme oluyor...
İlgiyi, sürekli ellerinizden tutup beliniz kopana kadar evin içinde 1500 tur attırırarak, elindeki oyuncağı ile 2500 kere al-ver oynayarak, gece uyanıp oyun oynamak isteyerek sizden talep eder. Ağzımı kaparsam yemeğimi yemem, ya da “brüttt-dürttt- prrr” gibi sesler çıkarırsam yemeğim karşımdakinin üstüne püskürür, ağlarsam istediğimi yaparlar,deli gibi çığlık atabilirim gibi kendini ve istediklerini yaptırmayı keşfettiği bir döneme giren bu “terrible one”lar cinnet geçiren bir ebeveyni yeni kullanmaya başladığı anne-baba sözcükleriyle, yanağa kondurulan bir buseyle de anında yine kendi cephesine çekecek kadar kurnazdır.
Terrible kelimesinin hakkını verecek kadar korkunçturlar. Favori kelimeleri “hayıy” dır. Her türlü cümleyi olumsuz kullanabilme yeteneğine sahiptirler. Örneklerle ilerleyelim:
Arkadaş bile edindim. Hatta onunla evcilik oynadım.
Biz kendi halimizde eğlenirken, annemlerde rahat rahat yemeklerini yediler. (şşşttt abicim sen benim kız kardeşimin tepesinde ne arıyorsun? Almayayım aşağıya!!!)
Hemen "timsah yürüyüşü" yaparak kutlama yaptık.
Baktık kumlar sıcak yayıldık iyice kumlara...
Sonra biraz oyuncaklarla oynadık,
Üst üste- alt alata yuvarlandık, hatta bir akadaş bile bulduk kendimze.
Nehir kendine kocaman bir köpek buldu, ve yanından ayrılmadı.
Anneler, oyuncak kavgası ve çıkan botlarımız dışında pek rahat ettiler...
Deniz kenarına kaçtığımızda, ya da kumlandığımızda iş babalara düştü...
Ayyyy ne güzel bir yer burası
mekanın çocukların tam çıldaracağı oyuncaklarla dolu olması benim ve eşimin de keyifli bir parti geçirmemizi sağladı.
Hey nehir demin içeride gördüm bir sürü yiyecek var, neden o plastik ekmeği kemiriyorsun??? 
Heyy Duru, Efe Deniz yokken şu kamyonla biz oynayalım mı???
Merhaba hoşgeldiniz, ürünleriniz alayım... Var mı benim gibi kasiyer ?
Nehir, bak böyle üfleyeceksin ppüffffff....
Pastaya hücuummmmm!!!Soldan sağa:Alya,Emir, İrem, Duru, Yiğit Can, Efe Deniz
Hadi dans edelim!!!
Babamın gözlere bak, benden çok oynayacak galiba arabamla?!?
Heyyy bakın ne buldumm ... ne buldum? ne? valla ben de anlamadım ama... neşeliyim baba... 
Uras ve Efe Deniz için aynı şeyi söylemek pek mümkün değil. Onlar her zamanki gibi yaramazlık peşindeydiler...
Büyüyorum. Bayramın ikinci günü ilk defa çişimi tuvalete yapacağım dedim ve yaptım. Aynı gün kuzenlerimle tanıştım. Büyük Defne küçük Yasemin. Yaseminle çok güzel oynadık. Hatta bir ara o Nehir ile ilgilenmeye başlayınca bastım yaygarayı "Yaseminnnn, hayıyyyy benle oyna"...
punkçıyım...
punkçıyız.
yayılmışım şezlonga, güneş damlar içime...
Özgür kız nehir kimse müdehale etmeden yüzmek ister...
Oyun kavramım melek yüzlü şeytan sayesinde gelişti :)
Yazının sonu geldi anca kaydın aşşağı neyse ...İşte budur, kardeş kardeş poz verelim :)
ayaklanmaya... 
İlgi ikiye bölününce bizimkisi pek bir bozuldu. Gelip ikide birde etrafındakileri ve beni tırmalamaya ve ısırmaya başladı. Ben durur muyum yakın markaj yakaladım mı, ben de yapışıyorum saçına başına :)
İkimizin de en sakin en uyumlu olduğumuz yer havuz. Pek bir keyif alıyorum havuza gitmekten. Genelde güneş kremini vücuduma sürseler de bu krem benim en sevdiğim diş kaşıma aracım. Kremi elime alıp kuduruyorum :)
Ama en sevdiğim şey yüzmek. 
Sudan hiç ama hiç çıkmak istemiyorum. Kısaca aşağıdaki resimde, "o bir küçük hanfendiii" gibi dursam da abimi örnek alarak büyüyorum.
Bak bi de benim thisirtümü giyip poz filan veriyor. Yine ısıracağım galiba... Ihhh ısıracağım mı dedim yok yok dişlerim kaşınıyor da ondan. Aman şurda iki satır kendimizden bahsedeceğiz yine ana konu küçük hanım oluverdi. Neyse siz onu bırakın da ben neler yapıyorum anlatayım. Konuşuyor gibiyim. Gibiyim diyorum çünkü 2 kelimeden oluşan cümleler kuruyorum. Ama tek tek kelimelerle istediğim herşeyi anlatabiliyorum. Mesela : anne, galk, del, vu,goy=anne kalk gel su koy, ya da baba, in araba ınnnn = baba inip arabaya binip gidelim :) birde sorulan sorulara yine tek kelimeyle cevap veriyorum; bisikletin nerde ? aşada=aşağıda, nasılsın? iim=iyiyim? Kalem koltuğun altında mı? yok...vs En komiği söylenen cümleleri tamamlamam. Bizimkiler "türküm" diyor ben heme peşinden "doğruyum" diyorum. Ya da annem "biir" diyor ben hemen "itii" diyorum. Sayıları biliyorum ama bizimkiler pek gaza gelmesinler diye henüz peşpeşe saymıyorum.
Benim arkadaşlarım da var,o yüzden pek muhattap olmuyoruz. 
Bütün gün havuzun içinde dolanıp, yüzme stilleri geliştirip duruyorum. 
Muzurluk konusuna gelince söylemem gerek var mı? Tabii ki tam gaz devam :)
Bol bol mola da veripnce, son bir kaç saat dışında çok mızıldanmadı çocuklar. İlk gece halamızda misafirdik. Halamız,ve kuzenler hasret giderdi. 
İkinci günün sabahı "Ürkmez'e" doğru yola çıktık. 45 dakika sonra babanne ve dedenin yanında, yazlıktaydık. 
Efe Deniz bahçe ve hortumu görür görmez mest oldu zaten. 
deniz soğuk olmasına rağmen suda da oldukça keyifli vakit geçirdiler. 
Gündüz vakti deniz kenarında yeterince suya doymamış gibi eve döndüğümüzde de şişme havuzda oynayıp durdular. İlk kelimesi (anne-baba haricinde) "araba" olan Efe Deniz'in tatilimiz boyunca araba aşkı görülmeye değerdi. Arbanın anahtarını isteyip , elinden yayakaldığı ilk kişiyle arabaya gidip, anahtarı kontağa sokup kendi kendine direksiyon çevirip bir yandan vites değiştirip "ınnn ınnn- düttt düttt" diyerekten araba sürüyormuş gibi yapması son günlerde artık hepimize fanalık getirdi :) Tatilimizin son günlerine yakın gelen, halamız, Ersin-Tuba ve Erkin sayesinde de mangal keyiflerimiz bir kat daha arttı.
Resmin köşesinde bir fare karpuz mu aşırıyor ne???...
herkesin terliğini ayırt edip ayağına kadar getiren, elimdeki mamalar yere döküldüğünde "anammm" diye tepki veren, ayağını burnuna götürüp "koku" diyen,"anneanne sana ne pişirsin?" dediğimiz de "pilaaaa" diye çıldıran, çokça bizi çıldırtan ama bir o kadar da şirinlikleriyle yaptıklarını unutturan, bir küçük adam oldu.
ama süper sürünüyor.
O kadar ki, koyduğum yerle bulduğum yer arasında epey bir fark oluyor. Katı gıdalara geçtik ama pek iştahlı değil. Yine de yanaklardan ve boğumlardan anlaşılacağı üzere kilo sorunumuz yok. Büyüdükçe bana daha çok benzedi.
Babaya da az çok benziyor. 
Agu budular tamam da Efe Deniz'de bu aylarda duyduğumuz "ba..ba, de... de" heceleri henüz çıkmadı. Biraz nazlı kızımız :) Saçımız az ama toka takmak için abimizin saldırılarına gözlerimizi kapatıp direniyoruz.
Biz, yedik, içtik, sohbet edip çokça çocuklarla ilgili dertleşip bolca güldük... 
önce toprakları yere döktüler,
sonra döktükleri toprakların içine bulandılar,
çamura bulanınca hortumu keşfettiler,
çaktırmadan vanayı açıp,
suyla yıkanmaya kalktılar...
Sonra işi oyuna döküp, iyice azıttılar ve ortaya bu manzara çıktı: bknz; su kuşları.
Tüm bunlar olurken Nehir yukardan sallanan yapraklarla eğlendi.
Çok ama çok eğlendiler. E haliyle bu kadar eğlenince,
dönmeye kalktığımızda gözlerde yaş, kalplerde hüzün vardı :)
Önce bir bakıştılar,
sonra yakınlaştılar,
ve sonra iyice kaynaştılar. Biz de hayran hayran bu iki bıcırı seyredip bol bol resimlerini çektik:)
Filiz ablasıyla,adım atılmadık köşe bırakmadı. Koşuşturdu, durdu...
bazen düşünceli,
bazen ise beni uyutmaya çalışanı uyuturum :)
Esas süpriz ise eşimin ablasının (ablamızın) da bu doğumgününde bizlerle birlikte olabilmesi oldu...
en çok “selamı var kadıköy’ün” sloganında coşuyor ve geçen tüm arabalara bir aday edası ile el sallıyor :) 
sınırlı kalmayı sevmeyen paşamız dışarı da da yeni arkadaşlıklar ediniyor. 
Aslında oyuncaklara hiç ihtiyacı yok çocukların ,banyo ve mutfak onların en büyük oyun alanları..JPG)
Daha poposunda bezi ağzında emziği olan bu küçük- büyük adam ben abi oldum der gibi davranıyor…benim içimin yağları eriyor.
Nehir bir süredir sesli kahkahalar atıyor. O kahkaha attıkça benim ömrüm uzuyor. Agu bugu şeklindeki kendi kendine konuşmalarının sonuna eklenen bu kahkahalar hepimizi güldürüyor. Uyku süreleri azalıp oyun ve ilgi bekleme süresi arttı. 
Bir de ilk defa kaşıkla beslenmeye başladı. İlk deneme pek hoşuna gitmese de daha sonraki seferlerde koca çanağı silip süpürmeye başladı. .JPG)
Efe deniz anneannesinin yeleğini giymek isterse,
Hey anne, bir de kızın var hatırlarsan!!! benim de resmimi koysana şöyle en afillisinden :)
Çoraplarımla bluzum aynı renk olmazsa olmaz...
.JPG)
Kendi dilinde konuşup, her yaptığımızı taklit edip, kimi zaman kendi başına yemeğini yiyip, kimi zaman yemek için türlü şaklabanlıklar yaptırdığımız,
Ben Nesfit kralı Efe Deniz, yemeğim tez hazır ola...
En yakın arkadaşı Uras ile birlikteyse değmeyin keyfine.
sonradan kaynaştı. 
Hatta Efe Deniz evi öyle bir benimsedi ki Sinem’in salonundaki çiçeğinin bir yaprağını kaşla göz arası kemirdi. Akşamında ise Yasemin ve Uras babaların yokluğundan istifade bizdeydi. Pizza-DVD gecesi olark planladığımız gece çocuk uyutamama ve uykuya direniş çığlıkları arasında geçti :(
ED:Tanışabilir miyiz küçük hanım?
Ben ise her üçünün şu resimdeki pozlarına bayıldım… 
3 aylık oldummm...
oyuncaklarla oynamaya başlayan,
uyanık geçirdiği sürlere artan kızımız pek bir güler yüzlü. İstiyor ki hep oturup onunla konuşayım. Ama abisi varken ne mümkün…
İpek,Elife ve arka fonda Erk ile
Bugün itibariyel 31 yaşımı 1 gün geride bıraktım. 31 yaş üzerine biraz düşününce bu yaş benim çok hoşuma gitti. 3=eşim,Efe Deniz,Nehir. 1=ben… 
Bu çocuğu bir yerden gözüm ısırıyor ama...
Yiğit, Efe Deniz’e oranla daha uzun süre kaldı ablalarla. 
Hey ahbap buranın yemekleri güzelmiş değil mi?
Ya da büyükler? Baksanıza Selen ablaları balon yaparken hepsi ayrı telden çalıyor.
Efe Deniz sürünmekte...
Uras hala gülücükler saçmakta...
elindeki balonu ile eğlenmekteydi...
burdan girip diğer taraftan çıkarım...
waow ne yakışıklı bir adam... öpeyim bari. Bu arada yeni saç modelim nasıl?
bıraksana baba,ben çıkarım
birazdan bu kovayı devireceğim ve çok eğlenceli olacak (görevliler aynı fikirde olmasalarda)
debriyaj,gaz fren.... öğrendin mi Uras ilerde lazım olacak bize...
Urasss nerdesin???
hah tamam burdaymışsın :)
şu yanımdaki kırmızılı adam olmasa daha hızlı gideceğim
Efe Deniz kızları keseceğine direksiyonu tut... neyse ben tuttum.
neyse ben eğlenmeme bakayım :)
İlerde telefonlar susmaz bu kız yüzünden yandım ki ne yandım...
İlk deneme için fena değil ha?
sonra kendisi dua okumak isteyip, ilahi kısımlarında dans etmeye kalkınca oyun odasına doğru yol aldı.
Hoca teyze bana dua ederken
Semoş annem beni sallarken
Şekil 1 A
Ben ise ne kadar güzel bir gün geçirdiğimi düşünüp içimden tüm gelenlere teşekkür ettim.
Herkese teşekkürler...
Doğal olarak Efe deniz yanıma oturur ve ben kitabı okumaya başlarım. Birkaç sayfa sonra sıkılan Efe Deniz oyuncak sepetine dalınca birkaç ısırıkla kahvaltı bitirilir. Bitirilmek zorundadır çünkü yeni bir “ıhh ıhh” durumu söz konusudur. Yani topu al bana at. Bir süre karşılıklı topla oaynır. Bu arada saat 13:00 olup Nehir acıkmıştır. Nehir süt emerken Efe Deniz kardeşinin emziğini getirip üstümüze bırakır, döner gelir bir daha alır, Filiz ablasını takip ve taklit eder,hoplar zıplar oyalanır kendince. Tekrar uykuya dalan Nehir’den kalan zaman Efe Deniz’e öğlen ne yedireleceği, dışarı çıkıp çıkmayacağı konuları tartışılrak ve pek tabii yine kendisiyle oyun oynayarak geçer.
Öğle yemeği yine bir sürü şaklabanlık,oyunlar eşliğinde tamamlanıp öğle uykusuna yattığı süre, eğer Nehir’in emzirme saatiyle çakışmazsa annenin keyif yaptığı 1 saat olarak değerlendirilir.Öğle uykusundan sonra yine oynanan oyunlar,
akşam menüsü hazırlığı ve yine zorla yedirilmeye çalışılan yemek ve yemek sonrası oynanan oyunlardan ibarettir. Tüm bunlar olurken Nehir ne yapmaktadır derseniz muhtemelen damların üstünde pabucunu aramaktadır :) 
Hayaaattt beni neden yoruyosunnnn....
Özellikle annemin üzerinde uyumak çok keyifli. 
Anakucağı gibisi olsa olsa...
Eyvaahhh yine öper gibi yapıp yalayacak galiba...
Suyu çok ama çok sevdim keşke hep suyun içinde dursam. Annem yazın bu isteğimin gerçekleşeceğini söylüyor. Yaz yakın bir zamandır inşallah. Bir de “gezmek” diye bir şey var ki, harika :) 
keşke hergün gezsek diyorum başka da bir şey demiyorum. Kısaca ikinci ayda hayatım biraz daha renkli oldu. Darısı yeni maceralar ve deneyimler ile önümüzdeki aya….JPG)
.JPG)
ve evin içinde koşturup bir yerlere tırmanmaya,
balonlarla oynamaya bayılıyorum.
Uzun mücadeleler sonunda kavga dövüş öğle yemeği yedikten sonra 1 saat kadar uyuyup yine oyunlara dalıyorum. Şanslı günümdeysem Filiz ablam beni dışarı çıkarıp biraz dolaştırıyor. Hatta hava güzelse mutlaka parka gidiyoruz. Akşam yemeğine kadar yine oyun oynuyorum. Arada kardeşimin emziğini bulup ona götürüyorum annem çok mutlu oluyor. Bu arada ne yaparlarsa taklit etmeye bayılıyorum. Bu sebeple bol bol elimde bezle toz alıyorum, telefonla konuşur gibi yapıyorum,
bilgisayarın tuşlarına basıp büyük bir ciddiyetle yazı yazıyor gibi davranıyorum. Müziğe bayılıyorum. Rep yapıyorum, dans ediyorum. Beğendiğim şarkılarda zıplıyor ve el çırpıyorum. Kelime hazinem pek geniş değil herşeye baba dediğimden bahsetmiştim. Mama sandalyesi ya da kucaktan kurtulmak istediğimde ise “anne” diyorum. Bir şey uzatıp “a” diyorum yani al demek istiyorum. En güzel söylediğim kelime ağaba . Bir de yeni kelimem “nenne” yani nerede var :) Bunların dışında her istediğimi uzun uzun ıhh ıhh diyerek zaten yaptırıyorum :) Bu ay tek sıkıntımı çıkmaya çalışan tüm dişlerim. Kaşımak için her türlü nesneyi kullanıyorum. .JPG)
Geçenlerde 13.ay kontrolüne gittik. Doktorum ön dişlerim,alt dişlerim ve azı dişlerimin gelmek üzere olduğunu söyledi. Alttan pıtlayan 5. dişimden sonra bir sürü dişim olacak gibi. Bu da bizimkilerin yakında nerede dişin diyecekleri anlamına geliyor olsa gerek. Çünkü sanki yerlerini bilmiyormuşum gibi sürekli burnun nerede? Kulağın nerede? Gözün nerede diye sorup duruyorlar. Hayır yani her seferinde gösteriyorum ama yaşlandılar mı ne unutuyorlar herhalde. Neyse alınmasınlar şimdi doğumgünleri de yaklaşırken yaş sendromu yaşatmayalım kendilerine :) Bitirmeden kardeşimi ne çok sevdiğimden bahsetmiş miydim?
Tam annemin sıcaklığına kavuşacağım derken hadi hoppa kendimi cam bir fanusun içinde yine burnumda borularla buldum. 
Baktım çıkaracakları yok bu boruları 2.gün tuttum kendim çıkardım.Ufak tefek görüp de karamürsel sepeti sandılar herhalde. Anladılar tabi benimle baş edemeyeceklerini bu sefer kafama cam bir küre geçirdiler bir de elimi, kolumu ,ayağımı delip durdular evime dönene kadar. 
Eve dönünce tüm bu tantananın biteceğini sanıyordum. Daha eve döneli 2 gün olmuştu ki bir daha doğduğum yerde buldum kendimi. Bu sefer de topuğumu deldiler. Deldikleri yetmiyormuş gibi daha çok canım acısın diye mi ne, bir de deldikleri yeri sıkıp durdular. Çok acımasız bir dünyaya geldiğimi daha ilk günlerden anladım. Bu son zanettiğim müdehale maalesef son değilmiş. Bir hafta sonra yine doğduğum yere gittik. Annem benim topuğumu acıttıkları yere indi ve elinde bir sürü kağıt yüzünde ilk gördüğüm günlerden farklı bir ifadeyle geri döndü. Anneannem “endişe” gibi bir kelime kullandı, sözlüğüme ekleyeyim. Annem, ben ve anneannem kağıtlarla birlikte doğumdan beri gelip oramı buramı kurcalayan adamın yanına girdik. Demin annemin yüzünde gördüğüm ifade adamın yüzünde de oluştu. Aynı kelimeyi o da kullandı “aminoasit profilinde tirozin normalin üst sınırında saptanmış,hemen endişelenmeyin ama bazı tahliller yaptırmamız lazım” diyerek bir kağıda birşeyler yazdı. Annem ikna olmamıştı, bu adamın söylediklerinden sadece ben değil annem de bir şey anlamıyordu. “Tam olarak ne demek?” diye üsteledi annem. Yine tıbbi terimler içeren cümleler kurdu adam. Annemin yüzüne bakınca pek güzel şeyler söylemediğini anlayabiliyordum. Adamın odasından çıktığımızda eve döneceğimiz için mutluydum…tabii başıma gelecekleri bilmiyordum. Topuğumun acıdığı odaya indiğimizde başıma yine birşeyler geleceğini anladım. Hadi elimi, kolumu topuğumu acıttınız ne işiniz var benim çişimle? Hadi diyelim çişim kıymetli, peki ama niye dondurup yurtdışına yollayacaksınız ki? Allah allah yoksa ben önemli bir kişiliğim de henüz bebek olduğum için farkında mı değilim. Baksanıza çişim bile yurtdışından talep görüyor… Meğer o adam idrarda aminoasit taraması istemiş. Hele bir büyüyeyim göreceksin sen adam!!! İdrar toplamak için plastik bir torba yapıştırdılar bana. Zaten biraz pişiğim vardı bu plastik iyice canımı yaktı. Sonra o plastik torbayla beklemeye başladım. Bu arada karnım da iyice acıktı. Annem beni doyurunca da haliyle dışarı çıkma ihtiyacı hissettim. Ne bileyim dışarı çıkınca işlemin boşa gidip tekrarlanmak zorunda kalacağını. O plastiği çıkarıp yenisini yapıştırdılar. Tekrar beklemeye başladık. 1-2 saatin sonunda istedikleri “çişi” verdim onlara. Annem koşa koşa labaratuar denen bir yere teslim etti. Teslim alan adam çişimi ölçmüş-biçmiş ve 2ml eksik bulmuş. Ühüüü ühüüü pardon ıngaaa ıngaaa herşey sil baştan başladı. Artık canım iyice yanmaya başladı. Pişik durumum artık kırmızı kabartılar haline dönüşmeye başladı. Yeni bir yapışkanlı torba daha ve tekrar beklemek… 14:00 itibariyle geldiğimiz bu yerde yaklaşık 6 saattir bu işlem ile uğraşıp durduk. Saat 20:00 civarında altımı kontrol eden annemin gözlerinde yaşlar vardı. Son yapışan idrar torbasını hareket ederek açmış ve tüm çişimi bezime yapmıştım. Hemşire yeni torbayı yapıştırırken anneme birkaç yedek torba daha verdi ve “burda sefil oluyorsunuz, evde bekleyin çişin gelmesini, gelir gelmez de yarım saat içinde getirisiniz” dedi. Ohh içinde ev geçen bir cümle. Geri döndüğümüzde o kadar rahatladım ki bir daha kaka yaptım. Tahmin edersiniz ki son çişim yine boşa gitti. Annem hastanede gördüğü kadarıyla yeni bir poşet daha yapıştırdı.(kaçıncı poşete geldik sayabildiniz mi?) Ne kadar acı çektiğimi tahmin edersiniz. Saat 23:00 civarında beklenen o çok kıymetli çiş toplanabildi ve babam apar topar çişimi labaratuara yetiştirdi. Dönüşte annemle babam internette “tirozini” araştırdılar ve uykularını kaçıran yazılarla karşılaştılar. Hemen ertesi gün bildik-tanıdık tüm doktor arkadaşlarını arayıp konuyu paylaştılar. Pek çok doktorun fikri antibiyotik tedavisi bittikten bu kadar kısa süre sonra yapılan topuk testinin sağlıklı bir sonuç vermeyeceği, sonucun bu yüzden sorunlu çıktığı yönündeydi. Bu testin sağlıklı yapılabilmesi için antibiyotik tedavisi bittikten en az 5 gün geçmesi gerekirmiş. Bizimkilerin içi rahat etmedi tabi. Haliyle benim topuk Acıbadem hastanesinde bir kez daha delindi. Bir kez daha sıkıldı. Bir kez daha ciyak ciyak ağlatıldım. 5 günün sonunda annemle babama iletilen sonuç koskoca bir sayfada yazılı olan “negatif” yazısından ibaretti. Babam böylesi hassas bir konuda detaylı bir rapor yazılmamasına o kadar çok kızdı o kadar çok kızdı ki hastaneyi ve labaratuarı birbirine kattı. Ertesi gün detaylı bir rapor ellerindeydi. Sonuç testin sorunsuz çıktığıı yönündeydi ama bizimkilerin ne Acıbademe ne de burada yapılan teste güvenleri kalmadığından ortak kararı testi bir kez daha tekrarlamak yönündeydi.Ana-baba yüreği işte, riske girip ilerde pişman olmak istemiyorlardı. Bir kez daha emin olmak adına son Şifa hastanesinde aynı testi tekrarlattılar. Sonuçda hiçbir gariplik yoktu. İçimiz tam rahatladı derken yurtdışına yollanan idrar örneğimin sonucu ulaştı elimize. Maalesef ki haberler iyi değildi. Acil olarak Cerrahpaşa ya da Çapa gibi bir hastanede bu işin uzmanlarına görünmem gerekiyordu. Görünüşte hiçbirşeyi olmayan ben birtürlü neticelendirilemeyen bir hastalıkla mı uğraşıyordum yoksa annem ve babam boşyere mi bu kadar üzüntü yaşıyorlardı bunu anlamamın tek yolu buradaki kontrollere kaldı. Ama yazık ki günlerdir-haftalardır uğraşıyoruz Çapa’dan hala bir randevu alamadık. Bu konuda bize yardımcı olabilecek olanlarınız varsa desteğinizi bekliyoruz.
Tek sorun annemin evden çıkmadan yemiş olduğu çikolata ve muzun sindirilmesiydi :) Muhtemel saat ile sabah 11:30 civarında alabileceklerdi bizi ameliyata. Hem zaten hazırlık kısmı da vardı. Annem en acilinden anneannemi aradı ve kapının önündeki doğum çantasını alıp gelmesini istedi. Zavallı anneannem,uzunca bir süre telefonda aynı cümleyi tekrarlayıp durdu: “şaka yapıyordun değil mi?”. Annem gayet ciddi olduğuna anneannemi ikna ettikten sonra ameliyat için hazırlandı. 
Abimden dolayı tecrübeli olduğundan gayet soğukkanlı bir biçimde ameliyathaneye indik. Ben de içeride, dışarı çıkacağım için heyecandan kıpır kıpırdım. Anneme spinal anestezi uyguladılar ve ameliyata aldılar. Abimde şen şakrak doktoruyla sohbet eden annem ben dünyaya gelene kadar pek bir fena oldu. Ama benim ilk ağlamamı duyar duymaz da hemen düzeliverdi. Annelik böyle bir şey demek ki. Saat 12:11’de dünya ile ilk tanışmamı yaşadım. 
Sonrası benim için malum, en başa dönüp okuyabilirisiniz :) ama abimi yarım saat sonra yanına alıp emziren annem için bir muamma. Anneannem ve babama sürekli beni ne zaman göreceğini sorup duran annem her defasında “birkaç saat sonra” yanıtıyla karşılaşınca bir terslik olduğundan şüphelendi haliyle. Ve babam birkaç gün ya da bir hafta yoğun bakımda kalmam gerektiğini uygun bir dille anlattı anneme. Tabii 3. Günün sonunda beni görene kadar içi rahat etmedi kadıncağızın. Neyse ki 3 gün sürdü bana hasreti. 4. Gün yanyanaydık. 
O günden sonra anladım ki “hayata olumlu yönden bakma” özelliğini kesinlikle annemden almalıyım. Bunca badireye rağmen o “her işte bir hayır vardır, hem kızımız hem ben kendimi toparlayabileceğim bu bir haftalık hastanede yatış süremizde” dedi durdu. Gerçekten de dediği gibi oldu; eve döndüğümüzde dikişleri yokmuşcasına rahat ve hareketli bir biçimde benimle ilgilendi durdu. Hatta birkaç kez abimi bile kucağına aldığına şahit oldum (sevgili doktorumuz lütfen siz bu satırı okumamış olun :) )
ben bu kadar uzun zamandan sonra ilk defa kısa bir süreliğine de olsa oğlumu kucağıma aldım :)
5 Aralıkta aileyle kutladık doğumgününü,
6 Aralıkta ise arkadaşlarla... Resimde sadece Duru ve Nehir var ama Uras ve Ece'nin dahil olduğu nadir pozlardan biri Duru'nun babası bana yollar yollamaz burada yerini alacak...
her iki kutlamada da pasta geldi ama...
...Efe Deniz pastaları uzaktan seyretmeyi ve
alkış kısmına eşlik etmeyi tercih etti. 
şapkasını indirip gürültüye aldırmadan uyukladı :)
.JPG)
Arada güneşlendim...
Abim kıskandı beni çekiştirip durdu...
Abisi onu “uuu” diyerek ve “cici” yapmaya çalışarak karşıladı. Doğum ve sonrası…. çok yakında…
sonra uyumamak için saatlerce ağlıyorum ve sonunda kendi yanlarında uyutuyorlar beni. Sonra bi gözümü açıyorum, uykulu halimden istifade edip yatağıma yatırmışlar bir daha basıyorum yaygarayı yine alıyorlar yanlarına…Bu sefer, cinlik yapıp gecenin bir körü hemen uyumayıp oynamak istiyorum yatakta, böylelikle onlar gözlerinden uyku akan bir halde benim sızmamı beklerlerken ben uykuya dalınca rahatlayıp uyuyakalıyorlar, ben de sabaha kadar yanlarında kalıyorum. Biraz deli yattığım için tekmelerimden ikisinden biri nasibini alıyor sabah kadar. Olan anneme oluyor, kadıncağız zaten Nehir yüzünden de uyanıp duruyor bir de ben kıpır kıpır olunca sabahları uyanmakta nasıl zorlanıyor anlatamam. Neyse ki Filiz ablam annemi kurtarıyor, gelip beni alıyor ve oyun oynuyoruz da, o sırada artı bir saat daha uyuyabiliyor annem. Bu arada farkettiyseniz Filiz ablam hala benimle :)
Filiz ablam ile
.jpg)
ya da öper gibi yapıp ısırıyorum :) 
.JPG)
.JPG)
Favori mekanım ise parklar. .JPG)
.JPG)
Geçenlerde Uras ile karşılaştık parkta. Tabi hemen yere atılıp bulduğumuz yapraklarla oynamaya başladık.
Çok kafa çocuk bu Uras. Üstelik o artık yürüyor , bakalım ben ilk kendi başıma adımımı ne zaman atacağım? Herkes “çok yakın” diyor ama annem “aman aman bir süre daha bekleyebilir” diyip duruyor neden acaba? Galiba son zamanlarda yürümeme gerek kalmadan evimizi keşfetme çabalarım pek hoşuna gitmedi de ondan. Her çocuk gibi benim de ilk ilgi alanım cep telefonları 
ve kumandalar. 
Bazen öyle bir yerlere sokuyorum ki arayıp duruyorlar :) Mutfakta elime geçirdiğim herşey oyuncak. Hatta oyuncaklarımdan bile daha çok eğleniyorum mutfak aletleriyle. Fırına tutunup, lavabonun altındaki dolaba ulaşıp oradaki cifleri çıkarıp yerleri temizlemek istedim geçenlerde kıyamadılar herhalde yorulmama hemen elimden aldılar. Ben de kapkaçak ne bulursam alıyorum. Bazen şapka .JPG)
bazen davul yapıyorum kendime. 
Bir de kocaman bir kaşık buldum ama bununla yemek pek kolay olmuyor. .JPG)
.JPG)
Pek bir minik gözüktü gözüme karşılıklı birbirimizi inceledik durduk. .JPG)
.JPG)
.JPG)
Bir de kızdıkları ya da yasak olan bir şey için büyükler işaret parmaklarını sallayıp “hııı” diyorlar. 
Ben de nereye gitmemem ya da neye dokunmamam gerekiyorsa yanına gidip önce parmağımı sallayıp “hıııı” diyorum sonra aynen ne yapacaksam yapmaya devam ediyorum.
Partinin en küçüğü bendim (benden 1 gün büyük bir yaşıtım olduğundan). Balonlar ve süslemeler ile çok eğlendim 
ama1 yaş daha büyük olsaydım eminim hem sihirbazın gösterileri,
hem palyaço ile, hem yüzümü boyatarak,hem de koşuşturan çocuklar ile daha fazla eğlenebilirdim. Neyse seneye artık :)
Tabii ki de Uraslarda olmak çok eğlenceliydi. Hem yine bir sürü balon vardı, hem de Urasla peşpeşe evde dolanmak çok keyifliydi ayrıca Uras’ın pastası çok şirindi.O mumları üflerken ben pastamı bekler bir şekilde koltuğumda oturdum. Sonra babalar bizi yanyana aldılar. 
Ve pasta kesilmeden hepberaber bir hatıra pozu çektirdik . 
Kısaca her iki doğum gününde de çok ama çok eğlendim.
Dışarı çıktığımızda annem de ben de derin bir nefes aldık. Görüşeceğimiz son bir ajans kalmıştı ama bizdeki umut iyice tükenmişti. Ajans ilk bakışta çok derbeder görünsede karşımızda bizle görüşmeyi bekleyen kız gayet cici ve terbiyeliydi. 20 yaşında,ilk defa memleketinden ayrılmış olan bu Türkmen kızı hiç türkçe bilmiyordu ama söylenenleri az çok anlıyordu. Akrabasının da Türkiyede yaşıyor olması bir avantajdı. F hanım ile koşulları konuştuk. Bu ajans sadece yarım maaş komisyon alıyordu ve 1 yıl danışmanlık hizmeti veriyordu. Annemle birbirimize baktık ve “tamam, oldu bu iş” dedik. Ajans’dan çıkarken yeni ablamız da bizimle birlikteydi artık. Günlerden Perşembeydi. Yeni ablamız O. İle Efe Deniz iyi anlaşmışlardı. O. Da annemlerde kalıyor ve Efe Deniz’in düzenini, yemek pişirme tarzımızı öğreniyor, bir çeşit staj yapıyordu. Tüm gün yaptığı Efe Deniz ile oynamak ve akşam yemeğinden sonra bulaşıkları makinaye koymaktı.
Uras ve Efe Deniz karşılıklı oyuncak savaşı yaptılar. Uras hangi oyuncağı alsa Efe Deniz, oyuncağı Uras’ın elinden çekti aldı, Uras da geri aldı durdu. Ama en komiği,bir ıslak mendilin birinden diğerine sürekli bir çekiştirme halinde geçip durmasıydı. Düşünün oyuncak bile değil,ıslak mendil :) 
Efe Deniz oyuncağımı aldıııııı....
Heheh geri aldımm :)
Beraber oynayalım mı?
Dizildik koltuğa yemeklerimizi bekliyoruz 
Biraz da kokteyl modunda sohbet edelim...
Bu arada henüz çok yeni olmasına rağmen 
Hatta oyun parkında elini bırakıp bir kenardan diğerine geçiş yaptığı bile oldu. 
Bunları ilk adımları olarak saymalı mıyım bilemedim. Ama itiraf etmeliyim ki bu oyun parkı bizim bıcıra çok yaradı. Tutunup zıplaması, içerden dışarı tek eliyle yakalayıp attığı ve geri atmamızı beklediği top oyunu, kenardan eğilip tülden bakarak “ce-e” yapması,kendini parktan aldırmak için yaptığı türlü şirinlik numaraları…vs. 
başını yana eğip şirin şirin göz kırpmalar daha neler neler.
Ama yaşıtlarına gelince biraz bencilleşme mi başladı ne? Pazar günü Uras’lar geldi. Uras, eline ne aldıysa bizimki elindekini bırakıp hep Uras’ın elindekini almak istedi. Hadi Uras 1 ay büyük ve idare edebildi ama Yiğit’ler (6aylık) geldiğinde tam bir kriz yaşadık. Yiğit’e ne versek hemen elinden aldı. Hatta Yiğit’in kendi oyuncaklarını bile. Gecenin ilerleyen saatlerinde ortama baktığımda Nehir geldikten sonraki halimi gördüm ve feci gözüm korktu. Baksanıza yarım saatte salonun haline..JPG)
kısaca zaptedilmesi zor bir çocuk oldu. Ve bunu nasıl düzelteceğim konusunda şu an hiçbir fikrim yok.
Komando dadı filmindeki gibi bir dadı yok mu acep?
Önce uzun süredir hayatı bize zindan eden dişlerden bahsedeyim. Yukarda Efe Deniz'in elinde görmüş olduğunuz topun yarısı bu bücürün kendisi tarafından afiyetle yenmiştir. Dişleri o kadar kaşınıyor ki eline ne geçirse hemen kemirmeye başlıyor. Yaklaşık 1,5 aydır beklememize ve belirtileri olmasına rağmen şu üst dişler bir türlü gelemedi. Bu da azgınlık,huysuzluk,bizleri ısırmaya varana dek sonuçlar doğuruyor.
Alttaki iki minik diş ise herşeye yetiyor. Yukarda gördüğünüz üzere meyveleri ve iri yiyecekleri kendi tutarak yemek istiyor. Püre kıvamındaki mamaları artık iyice reddediyor. Biz ne yersek aynısından ve biz nasıl yersek aynı şekilde yemek istiyor. Bu sebeple plastik ya da bebek kaşıklarıyla yemek yedirmek iyice zorlaştı. Masada ne varsa köfte, makarna, çorba aynılarından yemek istiyor ve kendi için özel hazırlanmış yemekleri yemeyi reddediyor. Ramazanın favori yiyeceği güllaç oldu mesela...
Tutunarak ayağa kalkması atikleşti. Ve artık ellerini bırakıp gövdesi dayalıyken rahatlıkla ayakta durup sıralıyabiliyor. Biz emeklemeden yürüyecek herhalde diyorduk ki,bizi şaşırttı ve emeklemeye başladı bakınız aşağıdaki emekleme pozisyonları;
Uras son sürat emekleyen, fena halde sıralayan maaşallah kıpır kıpır bir bebek. Bilirsiniz ben de hep Efe denzi’in hareketliliğinden bahsederim ama Efe Deniz, Uras’ın seriliği karşısında dondu kaldı diyebilirim. Beraber oynamaları için ortaya koyduğumuz oyuncakları, Uras eline alıp emekleyerek başka yerlere götürünce ve bizimki de emekleyip ulaşamayınca yine bastı yaygarayı. Yine de zaman zaman yan yana oturmaları, pencere storunun ipine iki uçtan saldırmaları, şaşkın şaşkın ve kaçamak bakışlar atmaları, o saflıkları çok güzel ve görümeye değerdi. 
Biz büyükler de bu hengamenin içinde sohbet edip birbirimizi daha yakından tanıma fırsatı bulduk ve çok keyifli bir akşamüstü geçirdik. Öyle ki tekrarı bu pazara :)
Salıncakta sallanmakta hoşuma gidiyor, yerde bulduğum bir naylon poşetle oyalanmakta. 
Baktılar ki oyuncak filan ilgimi çekmeye başladı, geçenlerde büyük temizlik yapıp tüm oyuncakları yıkadılar. Kurutma kısmında ise bu komik görüntü çıktı ortaya... 
değişik saç modelleri denemekten
, günde en az 5-6 kere üst baş değiştirmekten, değişik tadları denemekten keyif alıyorum. 
Değişik tadlar demişken. 1 ağustos dedemin doğum günü ve dedemle anneannemin evlenme yıldönümüydü. Bunun şerefine dedemle kadeh tokuşturdum. Aslanın da sütü olduğunu bilmiyordum. 
Ama hainler masadaki çeşit çeşit mezeden bir tattırmadılar, bütün gece yalanıp durdum yanlarında :( Yemek yemek de çok keyifli birşey. Ağzını sımsıkı kapayıp açmadığın zaman herkes başına üşüşüp komik komik hareketler yapıyor. Sen de gülmek için ağzını açar açmaz tıkıveriyorlar kaşığı ağzına. Ama benim favorim “mandallı anneanne”yle yemek yemece... 
hem bırakın artık kendim yemek istiyorum diyorum anlamıyorlar. Ne zaman kaşığı yakalamak için hamle yapsam ya benim yüzüm gözüm mama oluyor ya da bana yedirenin. Oysa bakın ne kadar da kibar yiyorum bisküvimi. 
Gözümden de anlamıyolarlar galiba, ben de o oyuncak bebeği kardeş zannedecek göz var mı? Tutup saçını çekiyorum, gözünü çıkarmaya çalışıyorum, bir de bakıyorum anlamlı anlamlı birbirlerine bakıyorlar. Huuu o oyuncak bebek ya, ne endişeleniyorsunuz kardeşime hiç öyle şey yapar mıyım...Asıl kızdığım konu son günlerde çıkan “arabanı güzel kullan bak kardeşinde kullanacak o arabayı” lafı . Siz misiniz bunu diyen tenteyi yamulttum, kenarının telini çıkardım. 
Bi duru di mi, daha kız doğmadan arabamıza göz dikti. Güle güle kullan Nehir’cim :)
Böylelikle daha fazla eşyaya uzanıp, dafa fazla muzurluk yapabiliyorum. Yakında kimsenin elini tutmadan yapabilirsem şu işi, işte o zaman görün siz beni (ve bizimkilerin perişan hallerini).
Arda ile. 
Sarp ile
Yusuf ile
.JPG)
.JPG)
Hemen mayomu giyip havuz kenarından suyun sıcaklığını kontrol ediyorum...
Başparmağımı bir daldırayım bakayım... hımm gayet güzel, tam yüzme kıvamında.
Yapma anneannene çok gıdıklanıyorum 
SÜPRİZZZ :) 
Arkadaşlar,indirin kameraları,bi müsade edin... 
Bakın kızmaya başlıyorum ama... 
